شایان   من  ای   زحق  مرا  حواله 
کامروز   سپیده دم   شدی دو ساله
ای     شاد ترین      ترنّم      بهاری
وی  قطره   با طراوت  ای  تو   ژاله
چشمات   زلال تر   ز  شبنم    صبح
گلگونه ی سرخ فامت  همچو  لاله
زلف تو شب و رخت به ماه تابان
چون  تاج گلیست   کاکلت، (کلاله)
شیرینی و حُسن و صحت، وملیحی
از    لطف     کریم    در   حد   کماله